Od blisko 60 lat w najpopularniejszym piłkarskim programie telewizyjnym, gwiazdy niemieckiego futbolu próbują sprostać wyzwaniu, które spontanicznie wymyślił kiedyś inżynier pracujący w hali w Dortmundzie. "Torwand" szybko trafiła pod strzechy i do dziś można ją często spotkać w strefach relaksu niemieckich korporacji.
Henrich Klein był inżynierem zatrudnionym w hali w Dortmundzie, w której co roku odbywały się organizowane z pompą Dni Sportu. Wydarzenie zawsze odwiedzały również znane postaci, które zapraszano do konkursów pokazowych, wpadał nawet sam Sepp Herberger, selekcjoner reprezentacji mistrzów świata z 1954 roku. Czasem musieli się wykazać w curlingu, innym razem strzelać rzuty karne na bramkę do piłki ręcznej. Ale akurat z tym ostatnim nie było zabawy. Bramka do piłki ręcznej jest za mała. Bramkarze bronili prawie wszystko. Publiczność się nudziła. Klein zareagował spontanicznie. Z zaplecza wyciągnął płytę wiórową, w której wyciął dwie dziury na 55 centymetrów — jedną w górnym, drugą w dolnym rogu. Stworzoną naprędce konstrukcję przymocował do małej bramki i zaprosił gwiazdy do strzelania z siedmiu metrów: trzy razy w górny otwór, trzy razy w dolny. Impreza została uratowana, ale nikt nie podejrzewał, że właśnie narodziła się jakaś ogólnonarodowa tradycja. Na kolejny rok organizatorzy przygotowali inną atrakcję.
Gdy trzy lata później powstawała Bundesliga, państwowa telewizja ZDF wystartowała z pierwszym magazynem ze skrótami ze wszystkich meczów. "Sportstudio", emitowane do dziś, na kolejne dekady pozostało najważniejszym punktem na sportowej mapie medialnych Niemiec. Współtwórcami programu byli członkowie Zachodnioniemieckiej Prasy Sportowej, którzy w 1960 roku byli na Dniach Sportu w Dortmundzie i widzieli, jaką popularnością cieszyło się strzelanie do deski z dziurami. Zaproponowali więc moderatorom, by jako element rozrywkowy na koniec programu dodać tego rodzaju konkurs strzelecki dla zaproszonych gości. "Torwand", czyli "bramka-ściana", stała się nierozłączonym punktem programu "Sportstudio". I ulubionym piłkarskim wyzwaniem Niemców.
W korporacjach często umieszcza się dziś dla pracowników strefy relaksu, w których mogą na chwilę oderwać się od pracy i zająć się czymś innym. Popularne w tego typu miejscach są stoły do piłkarzyków czy do gry w ping-ponga. Jednak w wielu niemieckich firmach można znaleźć także małe bramki z dziurami, na które strzela się miękką, przeznaczoną do gry w pomieszczeniach, piłką.
Trenerzy z kolei szybko dostrzegli szkoleniowe zalety wynalazku Kleina i zaczęli na nim ćwiczyć technikę swoich zawodników. Dziurawa ściana z telewizji błyskawicznie trafiła pod strzechy.
O sukcesie zabawy zadecydowała jej prostota. Choć płytę wiórową w telewizji zastąpiło z czasem tworzywo sztuczne, 55-centymetrowe dziury i ich rozmieszczenie oraz odległość, z której oddaje się strzały, pozostały niezmienne. A każdy, przy odrobinie wysiłku, mógł podobną ścianę zrobić sobie w domu czy na podwórku. Popularności telewizyjnej rozrywce dodawało jednak także to, jak trudna się okazała. Przez ponad pół wieku strzelania na bramkę, nikomu nie udało się w studiu ZDF-u trafić wszystkich sześciu prób. Najbliżej był w 1975 roku Guenter Netzer z Realu Madryt, który przed oddaniem pierwszego strzału rzucił, że pewnie nie trafi ani razu, a potem jako pierwszy osiągnął cel aż pięć razy. Później jego wyczyn powtarzało jeszcze kilka osób. Nikt jednak nie dobił do kompletu. Presja publiczności oraz telewidzów, brak jakiejkolwiek rozgrzewki, zerowy margines błędu oraz fakt, że strzały oddaje się w zwykłym, a nie piłkarskim obuwiu, sprawiają, że pozornie proste zadanie okazuje się w rzeczywistości bardzo trudne.
"CESARZ" Z KUFLEM PIWA
Co jakiś czas o spektakularnych wydarzeniach sprzed dziurawej ściany mówią całe sportowe Niemcy. Jak wtedy, gdy Franzowi Beckenbauerowi udało się trafić do dziury piłką ustawioną na wysokim kuflu pełnym pszenicznego piwa. Albo, gdy Gerd Mueller oraz Lothar Emmerich, były znakomity snajper Borussii Dortmund, strzelali do dziur z armat. Christian Seifert, były szef spółki zarządzającej Bundesligą oraz 2. Bundesligą, w butach do garnituru trafił kiedyś pierwsze cztery strzały, wywołując konsternację, bo akurat po nim, niemającym żadnej przeszłości piłkarskiej, nikt nie spodziewał się pobicia wieloletniego rekordu. Nie wytrzymał jednak presji i dwa kolejne strzały spudłował. A Lutz Pfannenstiel, były bramkarz, który jako pierwszy zawodnik grał w piłkę na czterech kontynentach, strzelił tak, że piłka po pozornie bardzo niecelnym strzale, kilka razy się odbiła i jednak wkręciła się do bramki. Mało który format przetrwał w jakiejkolwiek telewizji blisko 60 lat. Dziurawej ścianie się jednak udało.
PROTEZĄ BYŁOBY TRUDNO
Widząc, jaką karierę robi jego spontaniczny wynalazek, Klein miał prawo myśleć o pieniądzach i sławie. Nigdy jednak do nich nie doszedł. O tym, że to on stworzył dziurawą bramkę, całe Niemcy dowiedziały się dopiero w 2009 roku, gdy dotarli do niego dziennikarze "Frankfurter Allgemeine Zeitung". Aż do emerytury był zatrudniony w dortmundzkiej Westfallenhalle. W 2011 roku zmarł w domu opieki w wieku 92 lat. Strzały na dziurawą bramkę oglądał chętnie, ale nigdy w nich nie uczestniczył. W trakcie II wojny światowej pod Monte Casino stracił nogę. - Protezą trudno by mi było trafić — wyjaśniał.