Bellingham w jednym szeregu z legendami. Czyje numery zostały zastrzeżone przez piłkarskie kluby?

Z jednej strony trójka została w Milanie wycofana, ale z drugiej mogą w przyszłości zakładać ją synowie Maldiniego. Dla innych to święty, nietykalny numer. Rossoneri podjęli decyzję o jego zastrzeżeniu po ostatnim meczu obrońcy w barwach klubu. W sumie zaliczył ich 902, z czego 647 w Serie A, co było rekordem rozgrywek aż do czasu, kiedy wyprzedził go Gianluigi Buffon.

Legenda nie tylko Młotów, ale całej angielskiej piłki. Kapitan reprezentacji, która w 1966 roku zdobyła mistrzostwo świata, który przy okazji opaskę na ramieniu na koszulce West Hamu zakładał przez ponad dekadę. Moore rozegrał dla londyńczyków 647 spotkań, cztery razy uznawano go za najlepszego gracza roku w klubie, a Pele nazywał go najlepszym obrońcą, z jakim kiedykolwiek się mierzył.

Młoty zastrzegły szóstkę Moore'a piętnaście lat po jego śmierci, w roku 2008. Pomnik tego piłkarza stoi też przed stadionem Wembley. Napis na cokole głosi: "Niebywały zawodników. Dominujący obrońca. Nieśmiertelny bohater 1966 roku. Pierwszy Anglik, który wzniósł Puchar Świata. Ukochany syn londyńskiego East End. Legenda West Hamu. Skarb narodowy. Mistrz Wembley. Lord futbolu. Wyjątkowy kapitan. Wieczny dżentelmen."

Jeśli zdobywasz dla Neapolu scudetto, stajesz się nieśmiertelny. Diego Maradona nie spędził w barwach Napoli bardzo wiele lat, bo rozegrał 188 meczów przez siedem lat, ale aż do najświeższych czasów był najlepszym strzelcem w dziejach klubu. Na Stadio San Paolo zdobywał dwa mistrzostwa Włoch, krajowy puchar i superpuchar oraz sięgnął po Puchar UEFA w 1989 roku.

Boski Johan i jego czternastka to połączenie absolutnie ikoniczne. Cruyff był przedłużeniem filozofii "futbolu totalnego" Rinusa Michelsa na boisku i jednym z najlepszych piłkarzy na świecie. Trzykrotny zwycięzca Złotej Piłki w Ajaksie Amsterdam grał, występując w przeszło 200 meczach, strzelał (130 goli), był kapitanem, a później go trenował i pełnił rolę w zarządzie. Jego wpływ wykraczał daleko poza boisko i był odczuwalny długo po zakończeniu kariery. Zastrzeżenie numeru 14 było posunięciem oczywistym. Po śmierci Cruyffa nazwano też na jego cześć stadion, słynną ArenA.

Choć Zanetti do Interu trafił z Banfield, to jest kojarzony praktycznie jako człowiek jednego klubu. Nic dziwnego. W niebiesko-czarnych barwach grał przez prawie 20 lat i wystąpił w ponad 600 meczach. Zdobył pięć mistrzostw Włoch, po cztery puchary i superpuchary, sięgnął po Ligę Mistrzów w 2010 roku i Puchar UEFA w 1998. Kariera kompletna. - Oddałem Interowi serce. Było skradzione jak tylko przyjechałem do Mediolanu i poznałem wartości tego klubu - mówił Zanetti. Do dziś widać, że nie było to pustosłowie. Argentyńczyk pełni rolę wiceprezydenta i dyrektora sportowego Interu.

Nie tylko Paolo Maldini dostąpił w Milanie zaszczytu wycofania swojego numeru. Jego wieloletni partner ze środka defensywy Franco Baresi też zapracował na miano legendy i jego szóstka jest nietykalna. Swój pomnik w barwach rossonerich zbudował przez 20 lat gry i mimo że mierzył tylko 176 cm wzrostu był stoperem nie do przejścia. Z Milanem świętował scudetto sześć razy, dołożył trzy Puchary Mistrzów, dwa Superpuchary UEFA, dwa Puchary Interkontynentalne i cztery Superpuchary Włoch. Decyzja o zastrzeżeniu numeru po jego ostatnim sezonie w 1997 roku była oczywista.

Wspomnieliśmy o tym, że nie tylko legendy klubów miały wycofywane numery i czasem decydowało co innego. To właśnie chociażby przykład Emiliano Sali. Nantes postanowiło nie przyznawać już nigdy żadnemu innemu piłkarzowi numeru dziewięć, z którym występował tragicznie zmarły argentyński napastnik.