To najlepszy dokument czasów Florida Man! Oszaleliśmy na punkcie netfliksowego „Król tygrysów”

Główną oś fabularną Króla tygrysów stanowi konflikt w środowisku hodowców egzotycznych zwierząt i właścicieli prywatnych ogrodów zoologicznych. Po przeciwnych stronach barykady stają Joe Exotic - założyciel szemranego Greater Wynnewood Exotic Animal Park na zadupiu w Oklahomie oraz ekscentryczna Carole Baskin, która prowadzi na Florydzie schronisko dla wielkich kotów i walczy o prawa zwierząt. Spirala nienawiści i paranoi zostaje nakręcona do tego stopnia, że szef G.W. Zoo decyduje się... zlecić zabójstwo kobiety.

Samo życie narysowało adwersarzy tak wyrazistych i groteskowych, jakby żywcem wziętych z najlepszej literatury. Walory Tiger Kinga jako produkcji typu true crime czy - w finale - wręcz serialu sądowego nie kończą się jednak na tym wątku. W tle mamy choćby tajemnicze zaginięcie milionera, który mógł zostać rzucony na pożarcie tygrysom (!) czy dalsze losy Mario Tabraue'a, który stanowił pierwowzór Tony'ego Montany ze Scarface'a (!!).

Tiger King: Murder, Mayhem and Madness to jednak przede wszystkich fantastycznie sportretowana galeria osobliwości. Asem w tej talii cudaków jest rzecz jasna Joe Exotic - gej-poligamista, methhead, wielbiciel broni palnej i materiałów wybuchowych, memiczny piosenkarz country oraz... kandydat na prezydenta Stanów Zjednoczonych.

To on kradnie dla siebie całe show, ale postacie drugoplanowe nie zostają daleko w tyle. Wśród nich znajduje się m.in. profesor nauk mistycznych, który pod przykrywką hodowli dzikich kotów prowadzi właściwie poligamiczną sektę oraz ex-przemytnik narkotyków, mający na koncie odsiadkę za zabójstwo i poćwiartowanie informatora FBI. Przecież tego nie wymyśliłby najbardziej pomysłowy scenarzysta - podobnie jak najbardziej pomysłowy tatuator nie wymyśliłby napisu Własność prywatna Joe Toxica nad przyrodzeniem męża głównego bohatera.

Król tygrysów co chwilę dostarcza powodów do śmiechu, ale ostatecznie to śmiech przez łzy. Eric Goode i Rebecca Chaiklin stworzyli bowiem w rzeczywistości alegorię ludzkiego kurestwa. W szalonym, überprowincjonalnym uniwersum hodowców nie udało im się doszukać ani jednego pozytywnego bohatera. Prawdziwe ludzkie dramaty przeplatają się tutaj z dramatami zwierząt i żarty kończą się, kiedy do widza dociera informacja, że w amerykańskim podziemiu zoologicznym znajduje się dwa razy więcej tygrysów niż na wolności.