Każdy lajk na profilu Linkimaster, każda złotówka wydana na oglądanie gali z jej udziałem - wszystko to napędza koniunkturę na gloryfikację idiotów. Czas zrozumieć, że właśnie kopiemy pod sobą dół, z którego za chwilę nie będzie wyjścia - pisze Jacek Sobczyński z newonce.net
Całe to Fame MMA nie powinno bulwersować - na patencie sięgania po smutnych desperatów, którzy za pieniądze są w stanie zrobić wszystko, zbudowano ogromną część współczesnego showbusinessu. W Ameryce oparł na tym swój sukces chociażby Jerry Springer. Kontrowersyjny prezenter przez lata zapraszał do swojego programu ludzi z nizin społecznych i płacił im za seanse dewiacji przed milionami telewidzów; to u niego facet całował się z koniem, a ubrane niczym dominy sado-maso matka z córką okładały biczami jakiegoś grubasa w staniku. Wygranym był oczywiście Springer - o jego bohaterach dzień później nikt nie pamiętał, a on sam był w latach 90. najlepiej opłacanym gospodarzem talk-shows w Stanach.
No właśnie - nikt o nich nie pamiętał. W czasach dominacji radia, telewizji i prasy drukowanej, owszem, patologia była wpuszczana do mass mediów, ale wyłącznie w charakterze ciekawostki. Gdy gasły światła, nikt nie dawał im programów ani czasu antenowego, nie robiono z nich ludzi, których warto posłuchać. Oczywiście, że wykorzystywanie opętanych wizją łatwego zarobku ludzi do celów komercyjnych jest wybitnie niemoralne, ale za długo znamy wszyscy mechanizmy, jakie rządzą mediami rozrywkowymi, żeby łudzić się, że będą nas karmić wyłącznie koncertami chopinowskimi.
Dziś sytuacja wygląda zupełnie inaczej. Jeśli choć raz udało ci się trafić do masowej wyobraźni - przy odpowiednim poziomie połączonych z konsekwencją desperacji lub deprawacji jesteś w stanie zostać w niej na zawsze. Trzeba tylko pamiętać, żeby zawsze być o pół długości przed całą resztą. Koncertowo wygrała to Linkimaster. Od jej ekscesów w autobusie Rae Sremmurd minęło już kilka lat, a Linkiewicz wciąż jest na językach, wciąż przesuwa poprzeczkę tego, co można zrobić dla sławy... i wciąż jest coraz bardziej lubiana. Jej instagramowy profil obserwuje prawie 800 tysięcy userów, co czyni ją jedną z najpopularniejszych polskich użytkowników IG, zaraz obok Jakuba Błaszczykowskiego czy Kuby Wojewódzkiego.
Powtarzamy - prawie 800 tysięcy osób uważa, że laska, której największym życiowym sukcesem było obciągnięcie amerykańskim raperom, jest na tyle interesująca, że warto ją obserwować. Co gorsza, nie w kategorii guilty pleasure, bo z definicji oznacza to wstydliwą przyjemność. Tymczasem ludzie wręcz chwalą się tym, że interesują się patologią; nie będziemy wytykać palcem wszystkich poważanych sieciowych celebrytów, którzy składali Marcie gratulacje za zwycięską walkę. Pamiętamy.
W fenomenie patoinfluencerów pokroju Linkiewicz odbija się całkowity brak odpowiedzialności za naszą sieciową aktywność. Bo też wszyscy wiemy, jak ten schemat wygląda. Słyszymy, że jakaś tam Marta chwaliła się oralem w autobusie Rae Sremmurd, dla beki wklejamy link znajomym - automatycznie zyskuje na tym portal, który napisał o niej, bo widzi, że dziewczyna po prostu się klika. I wrzuca kolejny materiał z nią w roli głównej. A potem jeszcze jeden. W międzyczasie Linkimaster wyczuwa falę fejmu i robi jeszcze większe głupoty, żeby tylko ją podtrzymać. Ludzie zaczynają śledzić ją na instagramie - oczywiście nie na serio, no bo przecież kto by się kimś takim interesował. Potem również nie na serio lecą kolejne lajeczki, nie na serio wpadają zaproszenia od klubów na imprezy za coraz wyższe stawki, a potem nagle okazuje się, że Linkiewicz - jedna z niewielu postaci internetu, o której z ręką na sercu nie można powiedzieć niczego dobrego - jest jedną z najbardziej znanych Polek. I to już jak najbardziej na serio.
Ktoś zarzuci nam hipokryzję, bo jako newonce piszemy o Kardashiankach czy zagranicznych raperach zanurzonych w patoli jeszcze większej, niż Linkimaster. Zgoda - piszemy. Tyle że działalność Kim i jej sióstr nie jest na dłuższą metę aż tak szkodliwa jak to, co robi Linkiewicz; to po prostu słodkie głuptaki, mające szczęście rozkochać w sobie połowę amerykańskiej rap-wierchuszki i stać się ważnym elementem tamtejszego showbizu, którego odpryski mają ogromny wpływ na cały świat. Robiąc zresztą co jakiś czas rzeczy dobre: pamiętamy choćby działalność Kim na rzecz Alice Marie Johnson i innych więźniarek. Z kolei taki np. XXXTentacion poza wybrykami predestynującymi go do udziału w programie 997 zdążył nagrać szereg znakomitych kawałków, co zresztą zawsze podkreślaliśmy; jako medium oddzielamy grubą kreską krytykę jego życia prywatnego od chwalenia dokonań artystycznych.
Na naszej facebookowej grupie #newoncefam dyskusja o Fame MMA rozrosła się do blisko 100 wpisów. E tam, spinacie dupę, dobra beka i tyle - napisał ktoś w odpowiedzi na naszą krytykę całego tego cyrku. No właśnie nieszczególnie. Pomijając to, że równą beką byłoby oglądanie rozjechanego kota, jakiekolwiek jaranie się Linkiewicz i jej patologicznymi koleżkami z sieci to dobrowolne pogłębianie szamba, w jakie my - jako odbiorcy popkultury - wpadliśmy już dawno. Oglądamy ją, bo łatwo jest nabijać się z głupszego od siebie, a im bardziej absurdalne znajdujemy ku temu wymówki (nasza ulubiona to chyba ta, że Marta nie ma problemów z akceptacją własnego ciała i w sumie to daje dobry przykład), tym mocniej przebijamy dno. Przemyślcie to. Im więcej o patologii mówimy, tym mocniej odbiorcy postrzegają ich za ludzi ważnych i wartych uwagi. Naprawdę nie warto promować tego syfu.