Panie, to Wyście! – rapuje Taco Hemingway i tytuł tego kawałka, dotyczącego oczywiście polskich spraw, idealnie pasuje do przepychanki, jaką w ostatnich dniach oglądamy pomiędzy szefami UEFA a samozwańczymi przywódcami futbolowej elity, chcącymi stworzyć Superligę. Kibice? Nikogo nie obchodzą, niech czekają spokojnie na dzień, w którym trzeba będzie płacić za show. Piłkarze? Mordy w kubeł i wykonywać swoje obowiązki. Ostatnie dni są być może końcem futbolowego ładu, jaki znaliśmy, ale nie powinny być żadnym zaskoczeniem.
Pięknie i górnolotnie mówił Marcelo Bielsa przed starciem z Liverpoolem. Dla argentyńskiego narkomana piłkarskiego, 24 godziny na dobę rozbierającego ukochaną dyscyplinę na czynniki pierwsze, wpatrzonego z absurdalną koncentracją w źdźbła murawy podczas meczów, chodzącego nerwowo wzdłuż linii, jak generał na wojnie, wydarzenia z niedzielnej nocy są ucieleśnieniem zła.
– Podstawowym problemem bogatych ludzi jest to, że zawsze chcą być bogatsi, bez patrzenia na konsekwencje, jakie poniosą inni – powiedział.
Tylko ktoś skrajnie naiwny byłby jednak w stanie uwierzyć, że dotyczy to wyłącznie piłki nożnej. Oglądałem niedawno film dokumentalny „Ciemne strony rybołówstwa” i w głowie utkwiła mi jedna rzecz. Związana właśnie z bogatymi ludźmi. Otóż zabija się tysiące rekinów i zaburza ekosystem oceanów, ponieważ bogaci ludzi muszą sobie zjeść zupę z płetwy rekina. Ponoć ani smaczną, ani bogatą w jakiekolwiek wartości odżywcze. Ale drogą. To samo czytałem kiedyś o polowaniach na nosorożce. Ktoś w Azji ubzdurał sobie, że ich starty róg to idealny afrodyzjak, więc masowo morduje się je w Afryce, by tylko ten róg zdobyć. Jakim prawem możemy więc myśleć, że paru nadzianych kolesi nie będzie chciało zarobić na futbolu, skoro krążą w nim tak abstrakcyjne kwoty?
NAPAD NA BANK
Od dwóch dni czytam przepychanki słowne na każdym poziomie. Coraz większa liczba osób w coraz bardziej dosadny sposób próbuje skomentować rzeczywistość, niewiele w tym opinii pośrednich, bo dzisiaj wszędzie muszą być wykrzykniki, ludzie biorą udział w jakimś wyścigu na wygłoszenie bardziej wyrazistej tezy, łatwo rzuca się hasła, trudniej rozwiązania. Zauważyłem, że tych ostatnich praktycznie nikt nie szuka, a jeśli już są, to skrajnie radykalne, jak choćby rzucona przez pana Ceferina groźba pod adresem piłkarzy: nie zagracie w swoich reprezentacjach!
Panowie, trochę lodu na głowę. Serio chcecie karać zawodników za czyny ich przełożonych? Nie wystarczy wam, że oni, a także ich trenerzy, muszą teraz wyjść przed kamery i tłumaczyć się ludziom, kibicom, z czegoś, na co nie mieli wpływu? Jak Juergen Klopp, który zresztą mówił bardzo mądrze, a jedno zdanie wybrzmiało szczególnie istotnie: „Liczą się kibice i piłkarze”.
Ładne, szkoda, że zupełnie nieprawdziwe. Bo Klopp dobrze wie, że są tylko marionetkami, jak i on sam.
Spada na nas lawina patetycznych słów jako śmieszna przykrywka dla chciwości. Superliga to idealne odzwierciedlenie platikowego świata bez jakichkolwiek wartości. O ile UEFA i FIFA zawoalowały kwestie finansowe za jakimiś pseudowartościami, innymi słowy – czerpały profity starając się udawać, że leży im na sercu rozwój dyscypliny, jej dobro, tutaj mamy do czynienia z napadem na bank w godzinach szczytu, bez kominiarek i białych rękawiczek.
BAŃKA PUCHNIE
Przerobiłem to, w pewnej skali, jako kibic, gdy powstała Liga Mistrzów. 1992 rok był dużym krokiem dla dyscypliny. Założenie Premier League, a także utworzenie Champions League na zawsze zmieniły piłkę nożną. Od tamtej pory bańka puchnie, a końca nie widać. Z futbolem na najwyższym poziomie jest jak z mieszkaniami w drogiej dzielnicy – ceny zawsze będą rosnąć, nie widać granicy. Jednak Superliga to jak wyświetlenie na ścianie słupków z liczbami, o jakich wcześniej nikt nie śnił.
Obecna piłka nie jest już moją piłką. Wychowałem się na wygranej FC Porto z Bayernem Monachium, czekaniem na mecze, na te pucharowe środy, które rozpalały zmysły. Kiedy nie musisz na nic czekać, nie możesz się stęsknić, to emocje gasną i tracą sens. Kocham futbol, a w miłości potrzebna jest wzajemna przestrzeń. Dziś zamiast niej mam wyrzuty sumienia, że czegoś znów nie obejrzałem. Nie czekam na mecze, czekam na weekendy bez meczów. Choć w roku jest takich niewiele. Twórcy Superligi chcą, żeby ludzie nie musieli czekać na hity, te hity bowiem przyjdą do nich tak często, że w końcu zwymiotują, a kelner podejdzie, jak w znanym skeczu Latającego Cyrku Monty Pythona, i zapyta: może jeszcze mały opłatek miętowy?
W tej trąbie powietrznej wirują już wszyscy: Alan Shearer, Boris Johnson, Ian Wright i książę William. Obserwuję okładki brytyjskich gazet i z jednej strony waga tematu jest tak duża, że to sprawa oczywista, iż właśnie tam znalazł miejsce, z drugiej jednak – wiem lepiej niż dobrze, że właściciele tych gazet, gdyby tylko ktoś im na to pozwolił, sami założyliby sobie taka medialną Superligę i pozbyli się konkurencji, bo dla sprzedaży zrobią absolutnie wszystko.
HIPOKRYCI
Ciekawe, że nie było tak histerycznej reakcji ludzi, gdy przyznano mundial Katarowi. Ludzie machnęli ręką, że „FIFA to złodzieje” i przeszli nad tym do porządku dziennego, a przecież wszyscy wiedzą, że tych mistrzostw świata, w tym konkretnym miejscu, być nie powinno. Dziś widzę populizm i chaos, każdy ma karabin na słowa i strzela. Nie sądzę, by dwunastka miliarderów jakoś szczególnie się tym przejęła. Raczej dziwi mnie i śmieszy to wielkie przejęcie piłkarzy, zwłaszcza byłych (Luis Figo to wisienka na torcie hipokryzji). Ludzie, którzy zarabiali lub zarabiają w tydzień tyle, ile przeciętny człowiek w rok, grzmią: – Co za chciwość!
Superliga roznieciła tak złe emocje, że zamiast rozmawiać o piłce, toczy się dyskusja o pieniądzach, wartościach, o tym, kto dzisiaj mocniej kocha futbol, komu zależy na nim bardziej. Florentino Perez, bezczelny chciwiec, głosi farmazony o tym, że on i jego ludzie uratują futbol przed śmiercią. Zapomina dodać, że to szalupy spuszczone tylko dla bogaczy, a reszta może się pieprzyć.
Juergen Klopp i Gary Neville publicznie okładają się słowami, choć odnoszę wrażenie, że są w tym samym teamie. Jednak Niemcowi nie podoba się, iż były piłkarz Manchesteru United wątpi w sens słów „You Will Never Walk Alone”, jako motto przewodniego na Anfield, w związku z tym, co postanowili szefowie LFC. W tej naparzance trudno już dostrzec, że obaj są przeciwko Superlidze.
Czuję, tak podskórnie, że nas wszystkich złamią. Mnie już tylko z poczucia zawodowego obowiązku, was bo będziecie chcieli po prostu obejrzeć świetne widowiska i nie wińcie się wtedy, też krzyczałem do kumpli na osiedlowej ławce, że nie oglądam Ligi Mistrzów, bo nie grają tam sami mistrzowie. Wiedzą o tym dobrze. Myślę, że to perfekcyjnie przygotowany plan, tak grubych rzeczy nie robi się bez zbadania gruntu. My pozostaniemy w roli petentów, czasy coraz trudniejsze i głowa potrzebuje igrzysk. Nawet jeśli są w nadmiarze.