Jestem jedynym człowiekiem na świecie, który lubi TWENTY88 - wspólny projekt Jhene Aiko i Big Seana

Nie znajdziecie tutaj schematycznego podziału, gdzie raper nawija zwrotki, a piosenkarka dostarcza refreny. Para bardzo swobodnie żongluje wokalami, które są dość nieprzewidywalne; można odnieść wrażenie, że Carterowie słuchali TWENTY88 zanim podeszli do nagrania Everything is Love. Aiko bardzo płynnie przechodzi między rapem a śpiewem, zaś Big Sean nie ma problemu, aby zsynchronizować się ze swoją dziewczyną w refrenie. W tekstach również jest dynamicznie, bo oboje potrafią na przestrzeni numeru się posprzeczać, aby w finale znaleźć wspólny język. W Deja Vu artyści patrzą na wspólną przeszłość w odmienny sposób, a w Talk-Show czy Selfish, obrzucają się nawzajem winą za błędy popełnione w związku. Najważniejsze jest jednak to, że w utworach iskrzy prawdziwa, ludzka relacja, której tak często brak w featuringach ogarnianych na potrzebny marketingu.

Aiko w jednym z wywiadów mówiła, że thriller Sci-Fi Ex Machina był główną inspiracją projektu: Króluje estetyka lat 70., ale jesteśmy w przyszłości. Brzmieniowo album opierał się o minimalistyczne dźwięki trapu, nawiązania do soulu z lat 70. i r&b z lat 90. Opieką producencką materiał otoczyli m.in. Steve Lacy, Detail, KeY Wane czy Tommy Brown. Scott Glaysher w swojej recenzji dla HipHopDX napisał, że te osiem piosenek pozwoli przetrwać beznadziejnemu romantykowi, który czai się w każdym z nas. Jest w tym dużo prawdy, gdyż projekt TWENTY88 jest bardzo spójny w ciągle analizie relacji damsko-męskiej; aż kusi, aby nazwać go albumem koncepcyjnym.

Z materiałem doskonale spinała się jego oprawa wizualna. Płytę promował mini-film Out Of Love, gdzie z jednej strony dostawaliśmy futurystyczne inspiracje (scena, w której robot filmuje łóżkowe igraszki pary), a z drugiej - obraz odzwierciedlał soulowe, retro brzmienie płyty. Szczególnie widać to we fragmencie obrazującym utwór Talk-Show, kiedy para siada na kanapie fikcyjnego programu telewizyjnego i zwierza się ze swoich problemów, jakby była na kozetce u terapeuty.

Nie jest łatwo o stabilny związek gdy ma się 20+ lat, a człowiekiem targają młodzieńcze niepewności oraz pokusy zdrady. Podlejmy ten temat alkoholem, wspomnijmy o upojnych nocach, nakreślmy toksyczne relacje z kochankiem i... w rezultacie dostajemy zawartość tego krążka w pigułce. Może nie jest to najbardziej dojrzały materiał świata, ale chyba ciężko o bardziej uniwersalne treści dla młodych ludzi, którzy jeszcze nie muszą się wiązać na całe życie z jednym partnerem. Autentyczna historia związku Aiko i Seana tylko uwiarygadnia serwowane treści. Zanim się obejrzycie, pod koniec albumu będziecie kibicować głównym bohaterom, bo choć nie brakuje w ich związku prawdziwych dramatów - miłość pomiędzy nimi jest niezaprzeczalna. Najfajniejsze jest jednak to, że nie ma tutaj dominującego głosu, a perspektywa kobiety jest równie ważna, co mężczyzny. Tym sposobem dostajemy wyważony album, który pozwala nam spojrzeć na losy tytułowej pary z różnych perspektyw.

Dlatego szkoda, że nikt o tej płycie już nie pamięta. Ocalamy od zapomnienia?