Wiedzą, że Sosnowiec to nie Śląsk, a Olsztyn nie Mazury. Wiedzą, gdzie je się rogale świętomarcińskie a gdzie duszonki. Znają cenę przejazdu autostradą z Krakowa do Katowic i sposoby, by jak najszybciej dostać się z Kielc do Białegostoku. Nie ma chyba drugiej grupy zawodowej, która żyłaby w tylu miastach w Polsce, co zawodowi piłkarze.
Ludzie migrują. Mało kto spędza już całe życie w miejscu, w którym się urodził. I w którym urodzili się jego rodzice. Wyjeżdżają na studia do większych miast i już tam zostają. Albo przeprowadzają się na przedmieścia. Ewentualnie zamieniają jedno duże miasto na inne, widząc tam lepsze perspektywy pracy. Albo przeprowadzając się za miłością swojego życia. Jednak większość kierunków tych migracji jest powtarzalna i raczej jednorazowa. Mało kto co kilka lat przenosi się z Katowic do Krakowa, stamtąd do Lublina, a potem do Szczecina. Mieszkamy w Polsce raczej w maksymalnie kilku miejscach w ciągu życia.
W tym kontekście zawodowi piłkarze należą do grupy teoretycznie najlepiej znających Polskę z własnego doświadczenia. I to nie tylko jako turyści czy przyjezdni, ale jako ludzie, którzy w danym miejscu szukali mieszkania, załatwiali przedszkole dla dziecka i żyli na tyle długo, by poznać najlepsze kawiarnie i restauracje. Mało kto inny niż piłkarz przeprowadza się z Nowego Sącza do Bełchatowa, z Łęcznej do Chojnic i z Pruszkowa do Suwałk. A zawodnicy robią to notorycznie i to po kilka razy w trakcie dekady. Przedstawiamy aktualnych piłkarzy ekstraklasowych, którzy w trakcie kariery zjeździli najwięcej regionów. Rekordziści mieszkali przynajmniej po kilka miesięcy nawet w połowie polskich województw. Kiedy Artur Andrus pisał utwór "Piłem w Spale, spałem w Pile", musiał mieć ich na myśli.
Szymon Drewniak (7 województw)
Najmłodszy zawodnik w zestawieniu i prawdopodobnie jedyny 28-latek w kraju, który mieszkał już w tylu różnych częściach Polski. Urodził się w Poznaniu, gdzie mieszkał przez pierwsze 20 lat życia i debiutował w Ekstraklasie w barwach Lecha. Na pół roku przeniósł się na Śląsk, by grać w Górniku Zabrze. Potem odszedł na wypożyczenie na Dolny Śląsk, do Chrobrego Głogów, z którego przeniósł się na drugi koniec Polski, do Górnika Łęczna. Stamtąd wyciągnęła go Cracovia. Pół roku spędził nad morzem w Arce Gdynia, a potem zwiedził Opolszczyznę jako zawodnik Odry. Od tego lata znów gra na Lubelszczyźnie. Biorąc pod uwagę jego wiek, to nie musi być koniec wędrówki. Nieodkrytych regionów wciąż jest jeszcze sporo. Stal Mielec, Jagiellonia Białystok, Korona Kielce czy Widzew Łódź czekają.
Łukasz Trałka (7)
Kojarzy się z Wielkopolską, bo się w niej zasiedział. Do Poznania przeprowadził się w 2012 roku, więc wkrótce stuknie mu dziesięć lat. Najpierw był twarzą Lecha, teraz jest czołową postacią Warty. Dość trudno w to uwierzyć, ale pomocnik miał już 28 lat, gdy pierwszy raz pojawił się w tym regionie. Startował z Podkarpacia, gdzie nigdy nie zagrał jednak w seniorskiej piłce, bo jako junior zamienił Igloopol Dębica na Piotrcovię Piotrków Trybunalski. W województwie łódzkim zwiedził kilka miejsc, bo później grał też także w Widzewie i ŁKS-ie. Kilka lat spędził w Szczecinie, a parę miesięcy był też w Ostrowcu Świętokrzyskim. Trzy rundy rozegrał w Lechii Gdańsk, a potem przeprowadził się do stolicy, gdzie grał w barwach Polonii. Dopiero w Wielkopolsce zapuścił jednak korzenie.
Piotr Tomasik (7)
Podobnie jak Trałka, chyba najmniej jest kojarzony z regionem, z którego pochodzi, bo tak dawno w nim nie grał. Lewy obrońca urodził się w Krakowie i jest wychowankiem Hutnika, ale od trzynastu lat, gdy opuścił Przebój Wolbrom, nie grał w Małopolsce. Najpierw ruszył niedaleko, bo do Bytomia, ale potem zaczął tułaczkę po kraju. Był piłkarzem Floty Świnoujście i Arki Gdynia, by stamtąd ruszyć w góry. Po pobycie w Bielsku-Białej wyjechał na Podlasie. By przenieść się na zachód, do Lecha Poznań. Obecnie gra w Wiśle Płock. Na Mazowszu nigdy wcześniej go jeszcze nie było.
Łukasz Budziłek (7)
Ma na liczniku niemal tyle województw, ile występów w ekstraklasie. Ma trzydzieści lat, wydaje się, że był już wszędzie, a w najwyższej klasie rozgrywkowej zagrał tylko siedemnaście razy. Startował z Bełchatowa, gdzie debiutował w lidze, ale dobrą opinię wyrobił sobie przede wszystkim w Katowicach. Stamtąd kupiła go Legia Warszawa, gdzie się jednak nie przebił. Podobnie jak w Lechii Gdańsk i Pogoni Szczecin. W międzyczasie był też w Chojniczance i Wigrach Suwałki. Bruk-Bet Termalica Nieciecza, w którym gra od trzech lat, to jego pierwszy małopolski klub.
Patryk Tuszyński (8)
Patrząc z geograficznej perspektywy, imponująca kariera. Urodził się w Sycowie na Dolnym Śląsku, ale jako junior grał w wielkopolskich Marcinkach Kępno. Pierwsze zawodowe kroki stawiał w swoim regionie, jako piłkarz Gawina Królewska Wola. Na Opolszczyźnie grał dla MKS-u Kluczbork, na Pomorzu w Lechii Gdańsk, na Podlasiu w Jagiellonii, a w Małopolsce w Sandecji Nowy Sącz. Na chwilę wrócił w rodzinne strony, występując w Zagłębiu Lubin, ale odezwał się w nim Jasio Wędrowniczek, więc pojechał na Górny Śląsk, do Gliwic, a od półtora roku mieszka na Mazowszu. Jakby tego było mało, zdążył jeszcze zaliczyć dwa lata w Turcji.
Bartłomiej Pawłowski (8)
29-latek był już wszędzie. W Widzewie i w ŁKS-ie. Mieszkał w Maladze i Gaziantepie. Widziano go w każdej części Polski. Jako junior ruszył z województwa łódzkiego do wielkopolskiej Opalenicy. Lidze pokazał się po raz pierwszy w barwach Jagiellonii, ale grał też w GKS-ie Katowice. Był w Jarocie Jarocin i Warcie Poznań. Lechii Gdańsk. Zawiszy Bydgoszcz. Koronie Kielce. A teraz zwiedza Dolny Śląsk. Najpierw jako piłkarz Zagłębia Lubin, teraz Śląska Wrocław. Jeszcze kilka lat gry przed nim. Jeśli utrzyma tempo, może pobić wszelkie geograficzne rekordy.
Maciej Gostomski (8)
Bramkarz Górnika Łęczna mógłby napisać subiektywny przewodnik po Polsce. Wychował się w Kartuzach na Pomorzu. Grał w tamtejszej Cartusii, w Kaszubii Kościerzyna, a także w Bytovii, Chojniczance i Bałtyku Gdynia. W Wielkopolsce był w MSP Szamotuły, Sokole Pniewy i Lechu Poznań. Przewinął się przez województwo lubuskie jako piłkarz Uranu Trzebicz. Był w Legii Warszawa. W województwie śląskim zaliczył Zagłębie Sosnowiec i Odrę Wodzisław. Ma w dorobku występy w świętokrzyskiej Koronie Kielce, no i w Cracovii. Teraz broni bramki zespołu z Lubelszczyzny. A przecież był też w Glasgow Rangers i w norweskim Haugesund. Był wszędzie. No, niedosłownie. Kilka miejsc na mapie mu jeszcze zostało. Ale naprawdę mieszkał chyba w większej liczbie polskich miast niż jakikolwiek inny 33-latek. Bez podziału na grupy zawodowe.